هدیه بدانهاکه جهان راگونه ای دیگرمینگرند

                                        حالم از این از ان پرسیدنیست

حافظ دیوانه فالم را گرفت

                                     یک غزل امد که حالم را گرفت

مازیاران چشم یاری داشتیم

                                     خود غلط بود انچه می پنداشتیم

سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

      سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

      تو یه رویای کوتاهی دعای هر سحر گاهی

      شدم خواب عشقت چون مرا این گونه می خواهی

       من ان خاموش خاموشم که با شادی نمی جوشم

        ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمی پوشم

        تو غم در شکل اوازی شکوه اوج پروازی

        نداری هیچ گناهی که جز بر من دل نمی بازی

        مرا دیوانه می خواهی  زخود بیگانه می خواهی

         مرا دل باخته چون مجنون ز من افسانه می خواهی

         شدم بیگانه با هستی  زخود بیخود تر از هستی

         نگاهم کن  نگاهم کن شدم هر انچه می خواستی

        بکش دل را شهامت کن مرا از غصه راحت کن

          شدم انگشت نمای خلق  مرا تو درس عبرت کن

         بکن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر

            نمی ترسم من   گذشت اب از سرم دیگر

آب اگر صد پاره گردد باز هم آشناست

من اگر چند دور باشم میل دل سوی شماست

یادم نمی کنی وز یادم نمی روی

یادت خدا کند که تو یاد مرا کنی

ما همه فدایی هستیم

یکی فدای زر

بعدی فدای گوهر

دیگری فدای دلبر

او فدای سر

و من هم فدای تو

تويي عاشقترين تنهاي دنيا                              منم خسته ترين مغموم دنيا
تويي صادقترين حرف رو لبها                         منم غمگين ترين راز تو دلها
تويي زيبا طلوع صبح فردا                             منم اينجا غروبي مثل شبها
تويي همچون قناري شاد و شيدا                       منم مثل كلاغي رو درختا
تويي آشفته دل مغرور و رعنا                        منم همراز و همراه يه رويا
تويي عشق و محبت توي قلبها                        منم ديوونه مثل موج دري
تويي تنها تويي ياد غريبها                            منم فرياد بي پايان غمها
تويي شاخه گل سرخ صدفها                         منم تنها شقايق توي صحرا
تويي آب زلال اشك چشمها                         منم مرداب سرد توي دشتها
تويي عاشقترين تنهاي دنيا                           منم خسته ترين مغموم دنيا

بی تو از آخر قصه ها می ترسم

باور کن

هنوزم می شه به پاکی قصه های مادر بزرگ هجرت کرد

تو بخوای

هنوز هم می شه به کوچه پاک پروانه برگشت

بارون که بباره همون کوچه کوتاه بی کبوتر

کفاف تکامل تموم ترانه ها رو می ده

بیا

بیا و لحظه ای کنار فانوس نفس های من آروم بگیر

بیا و امشب رو بی واسطه سکسکه های گریه کنارم باش

مگه چی میشه؟

یک باربی پوشش پرده بارون نگات کنم

چی می شه؟؟؟؟

گر در طلب منزل جانی ، جانی

گر در طلب لقمه ی نانی ، نانی

این نکته ی رمز اگر بدانی ، دانی

هرچیز که در جستن آنی ، آنی

لکه ابری بودو بگذشت این ابر سیاه
یر سرم بارید و بگذشت این ابر سیاه
و من
و من که آتش ادعا کردم خودم را
دود گشتم
رفت بر افلاک این دود سیاه
باید امشب بروم

يه دل هميشه بايد توش غم باشه وگرنه می شکنه...

يه کبوتر هميشه بايد عشق پرواز داشته باشه وگرنه اسير ميشه...

يه قناری بايد به خوش اوازيش ايمان داشته باشه وگرنه ساکت ميشه....

يه لب هميشه بايد توش خنده باشه وگرنه زود پير ميشه...

يه دفتر نفاشی بايد خط خطی باشه وگرنه با کاغذ سفيد فرقی نداره...

يه جاده بايد انتها داشته باشه وگرنه مثل يه کلاف سر درگمه..

برو ای فقیه دانا، به خدای بخش ما را

من و عاشقی و مستی، تو و زهد و پارسایی...

سعدی

کلمات چه بار سنگینی را باید بر دوش کشند، وقتی می خواهی از عشـــــق، چیزی فراتر از این روزمرگی ها، سخن بگویی.

عشق کششی است، برای رهایی از مفرد بودن، که در تمامی عناصر طبیعت جاری و ساری است.از گیاهان و جانوران تا ذرات سازنده ی عناصر( الکترون ها و پروتن ها).

 جاذبه ای که در ذی شعورترین موجود، انسان، متعالی میشود. که به روان و جسم آدمی وحدت می بخشد، آن هنگام که همه ذرات جسم و جان، چیزی یا  کسی را طلب می کنند.

این است که به هر جا و هر پدیده که نظر می کنیم، به جز از اکسیر عشق مایه ای ندارد.و این کثرت تجلی عشق است، که توصیف آن را مشکل می کند.چرا که انسانها متفاوتند، پدیده ها تفاوتند.انسانها مراتب دارند.پس عشق  هم مرتبه متفاوت دارد. داش آکل  عاشق است، مولانا نیز.عشق همان عشق اســت و این مرتبه ی عاشق و معشوق است که عشق را متفاوت جلوه می دهد.

 هرکس از عشق تاویلی کرده است، در حد توانایی خویـش، چه عشق جسمی و فرویدی، چه عشق روحانی و افلاطونی...اما گویی همه یک حرف زده اند.یک حــــــــــــــــرف.

 یک قصه نیست غم عشق و این عجب

کز هر کسی که می شنوم نا مکرر است.

حافظ

آنچه رقم خورد، مقدمه ای بود از فهم یک ماهی کوچک از بی کران این دریا...

زیر چتر باران

زیر چتر سبز باران
برگ لرزان درختان
آید به یادم دوباره
کوچه باغ پرسه ها مان
می تراوید از نگاهت
شور وشرم کودکانه
می سرودم زیر باران
از نگاه تو ترانه
اگر از آنهمه شوق و آرزو
مانده در قلب تو هم بگو بگو
زمزمه کن همه را به گوش من
تا بگیرم بوی باران
گل همیشه بهار من بیا
با گل خنده کنار من بیا
تا همه هستی ام از حضور تو
گل کند همچون بهاران

دم به دم افسانه میخواند
در کنار گوشمان باد
نغمه های عاشقی را
باد و باران یادمان داد
می توانستم چو لبخند
بر لبانت جان بگیرم
یا بلغزم همچو اشکی
کنج لبهایت بمیرم
اگر از آنهمه شوق و آرزو
مانده در قلب تو هم بگو بگو
زمزمه کن همه را به گوش من
تا بگیرم بوی باران
گل همیشه بهار من بیا
با گل خنده کنار من بیا
تا همه هستی ام از حضور تو
گل کند همچون بهاران

در دل شب دیده ی بیدار من
بیند آن یاری که دل را آرزوست
چون بیاید پیش پیش مرکبش
مرغ شب آوا بر آرد دوست دوست دوست" 

در عرض یک دقیقه می شه

یکی رو خورد کرد ... در عرض یک ساعت

می شه کسی رو دوست داشت ... در عرض یک

روز می شه عاشق شد ... ولی یه عمر طول

می کشه تا کسی رو فراموش کنی

اگه يه وقت دلتون برام تنگ شد ميتونيد متن زيرو بخونید

در پيچ و خم زندگی
خسته از گذشته
هزار راه نرفته
پشت سرم هيچ كس نيست
همه ی دوستانم مرا فراموش كرده اند
خسته شدم
از راههای رفته
از دروغها
از خيلی ها كه در رفاقت محبت می كردند
اما در باطنشان چيز ديگری بود
خسته شدم
از دردها
از دوست داشتن ها
از جوانی
از ..

چقدر دوست داشتم دیگران حرفهایم را بفهمند
و چقدر دوست داشتم نگاه خیس مرا درک کنند
چقدر دلم می خواست یک نفر به من بگوید
چرا لبخندهای تو اینقدر بی رنگ است
اما کسی نبود همیشه من بودم و
من و تنهایی و
آن دفتر شعرم...

همیشه از فاصله گله داریم
همیشه از فاصله می ترسیم
یادمان رفته سر مشق های کودکی
برای فهم لغات و ترکیب های تازه
کمی خط فاصله لازم بود...

اگه روزی قطار دنيا نگه داشت
خبــــــــــــــــــرم کنيد
چون من عاجزانه خواهان پياده شدنــــــــــــــــم

یک غم به تنهایی برای نابودی هزاران نشاط کافی است ( ژول ورن

سکوت گاه هزاران معنا در بر دارد که از گفتن به دست نمی آید ( منتسکیو )

ممکن است از شکست نا امید و مایوس شوید ولی اگر امتحان نکنید فنا خواهید شد ( بورلی سنیز )

دنیا گلی است که گلبرگ هایش خیالی و خار هایش حقیقی است ( کارمن سیلوا )

کار هایی که در گذشته کرده ایم ٬ ما را مانند سایه تعقیب می کنند و نسبت به نوع آنها ما را به سوی بدی یا خوشی می کشانند ( توماس کارلایل

همیشه به یاد داشته باش تا به فراموشی بسپاری آنچه را که اندوهگینت میکند ٬ اما ٬ هرگز فراموش نکن که به یاد داشته باشی آنچه را که خوشحالت میکند

بدترین مردم کسی است که خود را بهترین مردم ببیند
حضرت محمد (ص)

از معاشرت با کسی که قادر به حفظ اسرار و رموز زندگی خود نیست پرهیز کن

افلاطون

قانون طبیعت است که هیچ کس به تنهایی نمی تواند خوشبخت باشد ٬ بلکه خوشبختی و سعادت را باید در سعادت و خوشبختی دیگران جستجو کند

ویلیام شکسپیر

هزچه را دوست بداری ٬ زیباست
جین آنوئیل

مردم در يك چيز مشتركند ٬ همه با هم فرق ميكنند
-----------------------------------------
زندگي با عشق هرگز تيره نيست.... ( لو بوسكاليا )
----------------------------------------
هيچ چيز عوض نميشود ٬ ما عوض ميشويم.... ( هنري داويد تورو )
---------------------------------------
اگر مايليم پيام عشق را بشنويم ٬ بايد خود نيز اين پيام را ارسال كنيم ( مادر ترزا )-
--------------------------------------
من٬ مهم تر از گرفتاري هاي خويش هستم ( ژوزه فور )
------------------------------------
هرگز نگذار آگاهي از عيب هايت ٬ تو را بترساند
-----------------------------------
پسران عشق را به بازی می گیرند و دختران با عشق بازی می کنند

دلم برات تنگ شده جونم

می خام ببینمت نمی تونم

بین ما دیواریست سنگی

فاصله یک عمر میدونم.

بغض ترانم شکستم

میخام بگم عاشقت هستم

تو عین نا باوری شب

خالی گزاشتی هر دو دستم

***

تو بودی تمام هستی و مستی و راستی تمام قصه ی من

تو بودی سنگ سبورم و نگاه دورم و لب های بسته ی من

***

نیمه شب، از خوابم پا می شم

نیستی پیشم ، باز دیوونه می شم

دوری تو، تیشه زد به ریشم، نیستی پیشم

بی صدا، از من خالی میشم

هم صدا، با بی بالی میشم

گونه هام خیس از شبنم غم نیستی پیشم

***

تو بودی تمام هستی و مستی و راستی و تمام قصه ی من

تو بودی سنگ سبورم و نگاه دورم و لب های بسته ی من

چون صید به دام تو به هر لحظه شکارم            ای تازه نگارم

از دوری صیاد دگر تاب ندارم                      رفت از قرارم

چون آهوی گم گشته به هر گوشه دوانم    تا دام در آغوش نگیرم نگرانم

از نامک مژگان شد و صد تیغ پرانی   بر دل بنشانی   چون پرتوء خورشید اگر رو بکشانی

وای ازشب تارم    در بند و گرفتار بر آن سلسله مویم    از دیده ره کوی تو با عشق گشویم

 با حال نزارم                        با حال نزارم

بر خیز که داد از من بی چاره ستانی        بنشین که شرر بر دل تنگم بنشانی

تا آن لب شیرین به سخن باز گشایی       خوش جلوه نهانی

ای برده امان از دل اُشاق کجایی       تا سجده گزارم

گر بوی تو را باد به منزل برساند   جانم برهاند

برلرز وجودم اثری هیچ نماند           جز گردوگبارم جز گردوگبارم

در این سرای بی کسی ، کسی به در نمی زند

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

کسی ز کوچه سار شب درِ سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سراب

دریغ که از شبی چنین سپیده سر نمی زند

گزرگهی هست پر ستم که اندر او به غیر

غم یکی سلای آشنا به ره گزر نمی زند

چه چشم پاسخ است از این دریچه های بسته ات

برو که هیچ کس ندا به او شِکَر نمی زند

نه سایه دار نماندم که افکنندم آستان

وگر نظر دل است که تر ،کسی تبر نمی زند

وگر نبرد باخته تر ، کسی تبر نمی زند  

یکی از بهترین شعرایی هست که شاید به عمرم بشنوم از هوشنگ ابتهاج واقعا محشر

تقدیم به تو...

می دونی زندگی در این دنیا شبیه چیه ؟

انگار از ترس یه شتر کینه دار از چاهی با طناب آویزون شدی وقتی به پایین نگاه می کنی یه

اژدهای پلیدی رو میبینی که دهنشرو باز کرده و در انتظار اینه که بیفتی ، یه کمی بالاتر دو تا

موش ، که یکی سیاه (شب) و یکی سفید (روز) دارن طنابی رو که ارزش آویزونی می خورن

و روبروتم یه کندوی عسل هست که هی انگشتتو میزنی بهش و می چشی با این که گه گداری

زنبورا نیشت می زنن ولی دلتو خوش کردی که فلا دهنت رو باهاش شیرین کنی !!!!!!!.....

باور می کنی به تعداد موهای سرت حرف توی همین یه پاراگراف هست خنده داره ولی حقیقت ،

با این که خیلی تلخ هست .

سلسله ی موی دوست حلقه ی دام بلاست 

هر که در این حلقه نیست فارق از این ماجراست

دل شده ی پایبند گردن جان در کمند

زهره ی گفتار نِه کین که سبب وانکه راست

گر بزند بربطی در نظرش بی دریغ

دیدن او یک نظر ، صد چو منَش خون بَهاست

گر برود جان من ، در طلب وصف دوست

حیف نباشد که دوست ، دوست تر از جان ماست

گر بنوازی به لطف ،ور بگدازی به قهر

حکم تو بر من رواست ، زجر تو بر من دواست

سلسله ی موی دوست حلقه ی دام بلاست

تويي که وجود مني دوستت دارم...مي پرستمت....

 ميخوام تا ابد با تو باشم...برام فرق نميکنه کجا باشم فقط با تو باشم...

برام فرق نميکنه چي داشته باشم...فقط با تو باشم...

برام فرق نميکنه که ديگران چي ميگن .. فقط با تو باشم...

برام فرق نميکنه چي دوست دارم... فقط اوون چيزي که تو دوست داري...

برام فرق نميکنه بگم يا نگم....فقط تو بگوو....

دلم گرفت اي همنفس پرم شکست تو اين قفس

تو اين غبار تو اين سکوت

چه بي صدا نفس نفس.......

از اين نامهربونيها دارم از غصه ميميرم

رفيق روز تنهايي يه روز دستا تو ميگيرم....

تو اين شب.....

گريه ميتوني پناهه هق هقم باشي

تو اي همزاد هم خونه چي ميشه عاشقم باشي

دوباره من دوباره تو دوباره عشق دوباره ما............

دو همنفس دو همزبون دو همسفر دو همصدا .......

تو اي پايان تنهايي پناه اخر من باش تو اين شب مرگي پاييز

بهار باور من باش...

بزار با مشرق چشمات شبم روشن ترين باشه.........

ميخوام ايينه ي خونه با چشمات همنشين باشه

دلم گرفت اي همنفس پرم شکست تو اين قفس

تو اين غبار تو اين سکوت چه بي صدا نفس نفس..............

غروب غم ها و طلوع شاديها رو براتون ارزومندم........  

دلم براي کسي تنگ است

                   که طلوع عشق را به قلب من هديه مي دهد

دلم براي کسي تنگ است

                   که با زيبايي کلا مش مرا در عشقش غرق مي کند 

دلم براي کسي تنگ است

                     که تنم اغوشش را مي طلبد

دلم براي کسي تنگ است

                      که قلب من براي داشتنش عمرها صبر مي کند

                                   دلم براي کسي تنگ است. . . 

لحظه باران با تو بودن

در نگا ه تو شکفتن 

حس عشق و در تو ديدن

مثل تشنگي ابه

با تو رفتن با تو مردن

مثل روياي تو خوابه

اگه چشمات من مي خواست تو نگاه تو مي ميمردم

اگه دستات مال من بود جون به دستات مي سپردم

اگه اسمو مي خوندي ديگه از ياد نمي بردم

اگه با من تو مي موندي

بی تو طوفانزدۀ دشت جنونم

صید ِ افتاده به خونم

تو چه سان می گذری غافل از اندوه درونم؟

بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

بی من از شهر سفر کردی و رفتی

قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

تا خَم ِ کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

تو ندیدی!

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

چون در ِ خانه ببستم

دگر از پای نشستم

گوئیا زلزله آمد

گوئیا خانه فرو ریخت سر ِ من!

بی تو من در همۀ شهر غریبم

بی تو کس نشنود از این دل ِ بشکسته صدایی

بر نخیزد دگر از مرغک پَر بسته نوایی

تو همه بود و نبودی

تو همه شعر و سرودی

چه گریزی ز بر ِ من؟

که ز کویت نگریزم.

گر بمیرم ز غم ِ دل ،

به تو هرگز نستیزم.

من و یک لحظه جدایی؟

نتوانم ، نتوانم

بی تو من زنده نمانم!!

از که می گوئی حکایت؟

شهر دل خالیست ، خاموشست!


برکه آرام است و غمگین

شهرزاد ِ قصه گو تنهاست

نغمه های آشنائی مرده بر لبهای کوچه

نه صدائی ،

نه دگر آوای گرم ِ آشنائی

بر خیابانهای ساکت ، مانده تنها رد ِ پائی!!

رسم بعضي از زنها اينکه كه وقتى از دست‏شوهراشون ناراحت‏ مي شن قهر ميكنند،صورتشون  در هم كشيده ميشه و ديگه حرف نميزنندو يادر گوشه‏اى مي شينند و دست‏به هيچ كارى نمى‏زنند.غذا نمى‏خورند، بچه‏ها را ميزنند،يواش يواش غرولند ميكنند.به عقيده اونها قهر و دعوا بهترين وسيله‏اى كه ميتونن به اون متوسل بشن و از شوهر انتقام بگيرند،ولي برنامه‏مذكور نه تنها شوهر رو تنبيه نميكنه بلكه ممكنه که عواقب بسيار بدى رو هم در برداشته باشه،زيرا ممكنه ‏شوهرت نيز مقابله به مثل بکنه و قهركنه،در اينصورت تا چند روز بايد با حالت ناراحتى زندگى كنيد،تو غر بزنى او غر بزنه،تو اوقات تلخى كنى او اوقات تلخى كنه،تو حرف نزنى‏او حرف نزنه،تا بالاخره خسته شيد و به وساطت‏يكى از خويشان يادوستان يا با يك بهانه ديگر با هم آشتى كنيد،اما اين آخرين قهر و دعواى‏شما نيست‏بلكه طولى نميكشه كه باز از دست‏شوهرت ناراحت ميشى وقهر و دعوا شروع ميشه يعنى يك عمر رو بايد با حالت قهر و دعوا و كينه‏و كدورت زندگى کنيد،اينطوري هم خودتون رو بدبخت مي کنيد هم‏فرزنهاي بيگناهتون رو به بدبختى و سيه روزى ميندازيد.

ممكنه ‏شوهرت در مقابل قهرهاى تو عكس العمل شديدترى‏نشان بده و کار به ناسزاگوئى و كتك كارى برسه.اونوقت تو ناچار ميشى به عنوان‏قهر به خانه پدرت برى و شكايت اون رو پيش اونا ببرى.و با دخالت اونااختلافات شما شديدتر و عميق‏تر بشه،ممكنه ‏شوهرت از اين قهر و دعواهاى متوالى بستوه بياد و جدايى را بر اين زندگى كثيف ترجيح بده.

در اينصورت هم شوهرت رو بدبخت كردى هم خودت رو ولي به طورحتم تو بيشتر از اون ضرر ميکني ،شايد ناچار بشى تا آخر عمر تنهابمونى يا سر بار پدر و مادرت بشى.حتما بعدا پشيمان خواهى شد ولي اونوقت ديگه ‏پشيمانى سودى نداره.

«زنى ميگفت:با جوانى ازدواج كردم اما زندگى ما ديرى نپاييد.نه‏من از رموز شوهردارى اطلاع داشتم،نه او راه و رسم زندارى راميدونست،دائما با هم كشمكش داشتيم،يك هفته من قهر ميكردم و هفته بعداو،فقط جمعه‏ها با پا در ميانى بستگان با هم آشتى ميكرديم،اين قهر وآشتى‏ها سبب دلسرد شدن شوهرم شد،و به تدريج‏به فكر پيدا كردن همسرديگه اى افتاد،من هم به علت كمى سن اهميتى به طلاق نميدادم و حاضر به‏تجديد نظر در رفتارم نبودم،از هم جدا شديم،اطاقى براى خودم اجاره‏كردم و به تنهايى زندگى ميكردم،خيلى زود متوجه خطرات شدم،اغلب‏كسانى كه با هم آشنا ميشديم در صدد اغفالم بودند،تصميم گرفتم با شوهرم‏آشتى كنم،به خانه‏اش رفتم.اونجا با خانمى روبرو شدم كه خود را همسراو معرفى کرد،با چشم گريان به اطاقم بازگشتم‏» اطلاعات 8 آذر ماه 1350.

«زن جوان 22 ساله‏اى كه با وجود يك فرزند طلاق گرفته و به‏منزل پدرش رفته بود شب عروسى خواهرش دست‏بخودكشى زد». اطلاعات 17 اسفند ماه 1348.

بنابراين قهر و دعوا نه تنها درديرو دوا نميكنه بلكه ممكنه که صدها گرفتارى و دردسر هم بوجود بياره.

خانم محترم،از قهر و دعوا جدا اجتناب كن،اگه از شوهرت‏عقده‏اى داشتى کمي صبر كن تا حواست جمع بشه،اونوقت با نرمى وملايمت موضوع ناراحتى خودت روبا شوهرت در ميان بذار،مثلا با زبان‏خوش نه به عنوان اعتراض بگو:تو در فلان مجلس به من توهين كردى، يافلان حرف را به من زدى،يا به فلان پيشنهاد من عمل نكردى،آيا سزاواراست نسبت‏به من اينقدر كم لطف باشى؟با اين قبيل حرفها هم عقده‏ات‏حل ميشود يا به اصطلاح خالي ميشي،هم شوهرت تنبيه ميشه. و به طور حتم در صدد تلافى‏بر مياد.ترو يك خانم با وفا و خوش اخلاق و اهل زندگى مى‏شناسه وهمين احساس در اخلاق و رفتارش آثار خوبى مي ذاره.

گناه قهر با شوهر: رسول خدا(ص) فرمود: هر زني که از شوهرش قهر کند در حاليکه خودش مقصر باشد در روز قيامت با فرعون و قارون و هامان در پايين ترين جاي جهنم خواهد بود مگر اينکه توبه کرده و نزد شوهرش باز گردد

گريه هايم عاشقانه

مي خورد بر سقف قلبم

ياد ايام تو داشتن

مي زند سيلي به صورت

باورت شايد نباشد

مرده است قلبم ز دستت

فكر آنكه با تو بودم

با تو بودم شاد بودم

توي دشت آن نگاهت

گم شدن در خاطراتت

ارزش انسان ز علم و معرفت پیدا شود

بی هنر گر دعوی بی جا کند رسوا شود

هر که بر انسانهای حق پیوست عنوانی گرفت

قطره چون وصل به دریا شود دریا شود

ای که بر ما می کنی از جامه نو افتخار

افتخار آدمی کی جامه دیبا شود

قیمت گوهر شود پیدا بر گوهر شناس

قدر ما در پای میزان عمل پیدا شود

در مسیر زندگی هرگز نمی افتد به چاه

با چراغ دین و دانش گر بشر بینا شود

ما که در راه طلب ، دم از حقیقت میزنیم

طعنه هائی مدعی کی سد راه ما می شود

سر فرود می آورد هر شاخه از بارآوری

می کند افتادگی انسان اگر دانا شود

چند روزی گر بکام مدعی گردد فلک

غم مخور .... که روزی هم بکام ما شود

هميشه تابنده

                                 یک روز رسد نشاط اندازه دشت

           افسانه زندگی چنین است عزیز! :

                                           « در سایه کوه باید از دشت گذشت...»

   صنما با غـــم عشق تو چه تدبیر کنم   

  تابه کی در غـم تو نالهُ شبگیر کنم

   دل دیوانه ازآن شدکه نصیحت شنود   

  مگرش هم سرزلف تو زنجیر کنم

    آنچه درمدت هجرتو کشــیدم هیهات   

  دریکی نامه محال است که تحریرکنم

    باسرزلفـــ تومجموع پریشانی خود   

  کومجالی که سراسرهمه تقریر کنم

    آن زمان که آرزوی دیدن جانم باشد  

  درنظرنقش رخ خوب توتصویرکنم

    گربدانم که وصال توبدین دست دهد  

  دل ودین راهمه دربازم وتوفیر کنم

    دورشوازبرم ای واعظ وبیهوده مگوی  

  من نه آنم که دگرگوش به تزویر کنم

    نیست امید صلاحی زفساد حافظ   

  چونکه تقدیر چنین است چه تدبیر کنم

  غم هجران تورا چـاره زجایی بکنیم

  دل بیمار شد از دسـت رفیقان مددی  

   تا طبیبش به ســـرآریم ودوایی بکنیم

  آنکه بی جرم برنجیدوبه تیغم زدورفت  

  بازش آریدخداراکه صفـــایی بکنیم

    خشک شد بیخ طرب راه خرابات کجاست 

    تادر آن آب وهوا نشو و نمایی بکنیم

   مدد از خاطر رندان طلب ای دل ورنه 

  کارصعب است مباداکه خطایی بکنیم

  سایهُ طایر کم حوصــــله کاری نکند  

  طلب از سـایهُ میـــمون همایی بکنیم

يك قلب پاك از تمام معابد جهان زيباتر است

پسرک و دخترک توی کافه نشسته بودن روی صندلی ای که شاید یک روز تو هم بشینی.کمی اونطرف تر پیرمرد نشسته بود روی صندلی ای که شاید تو یک روز بشینی.

پسرک و دخترک حرف می زدن و پیرمرد نگاهشون می کرد گاهی هم به تکه عکسی که توی دستش بود چشم می دوخت و بغض می کرد.

یک دفعه دختر بلند شد و رفت ولی پسرک همین طور سر جاش نشسته بود از رفتارشون مشخص بود که دیگه نمی خوان همدیگر رو ببینن.

پیرمرد در حالی که اشک می ریخت بلند شد به سمت پسر رفت دست روی شونه اش گذاشت عکس را نشانش داد.پسرک به چهره پیرمرد نگاهی تاسف بار کرد سپس به سمت دختر دوید.

یادش به خیر سالها پیش پیرمرد بازهم نشست روی همون صندلی ای که پسرک نشسته بود و تو هم شاید روزی بشینی.