دولت جاويد يافت هر که نکونام زيست
باز دلم گرفته است پرکشیده به سوی تو تنها و ماتمزده ام از غم و هجـــر روی تو
سر کشیده به آسمان صــــدای آه و زاریم نیست دگرکسی مرا،پشت وپناه ویاریم
تا به کی از فراق تو بی دل و جان فغان کنم چند ز برگ ریز غـــــــــــم زرد شوم خـزان کنم
از غم و اندوه و عـــزا سوخت درون جـــان من جمله فروغ آتشیــــن، تا به ابــــــد چنـــــان کنم
وقتی خیال تو سحر سوی من آید ای قمــــــر چون گذرد ز موج خون خاصه که خونفشان کنم
سنگ شد آب ، از غمم ،آه نه سنگ و آهنم کآتش روید از تنــــــم ، چونکــــه حدیث آن کنم
بله دوستان بار دیگر اردیبهشتی فرا رسید و چهارمین روز آن یادآور تلخترین لحظه های عمر ما . روزی که بهار ما را خزان نمود و روزهای ما را شب و شبهای ما را سرد و تاریک .
نه نه باور نمیکنم،بهار اینچنین زشت نیست این آذر است ، چهــــــارم اردیبهشت نیست
نمیدانم چه بگویم ، در وصفت پدر ، که زبان یارای آن نیست . نه تنها این سه سال که از فراقت گذشته ، بلکه تا وقتیکه هستیم ، به یادت زنده ایم و به نام نیک و جاودانه ات افتخار میکنیم . فقط میتوانم بگویم ، براستی بزرگ بودی و از خصائل بزرگی چیزی کم نداشتی .
از یتیـــم و از فقیــــــر یا هر نیازمندی که بود مینواخت ومیگرفت دست، رفع مشکل مینمود
با بزرگان احتـــــرام و با ضعیفان مهـــــــــربان صلح و صدقش نیز ســــرآمد ، بهتر از آن میزبان
و اما بشنویم از شیخ اجل :
پشت دو تای فلک راست شـــــــــــــد از خرمی تا چو تـــــــــو فــــــــرزند زاد مــــــــــادر ایام را
حکمت محض است اگر لطف جهان آفرین خاص کند بنـــــــده ای مصلحت عــــام را
دولت جاویــــــــد یافت هر که نکــــــونام زیست کز پی او ذکـــــــــر خیـــــــر زنــــــده کند نام را
وصف ترا گـــــر کنند ور نکنند اهــــــل فضل حاجت مشاطــــــه نیست روی دلارام را
شکری به جان خریدم ز لب شکـــــر فروشت که درون پرده با دل شب وصــــل بود دوشت
به سخن جدانمی شدلب لعل توزگوشم چو عَلَم فرو نیامد سر دست من ز دوشت
به لبت حلاوتی ده دهـــــن مرا که دایم تُرُش است روی زردم زنبات سبز پوشت
به وصـال جبر می کن دلک شکسته ای را که گرفت صبر سستی زفراق سخت کوشت
سحری مرا خیالت به کرشمـه گفت مسکین توئی آنکــه داغ عشقش نگذاشت بی خروشت
به رخ چو آفتابش نگــــــری به چشــم شادی چو به مجلس وی آرد غــم او گرفتــــــــه گوشت
ز دهـــن چو جام سازد چه شرابها که هر دم ز لبــــــــان باده رنگـــش بخــــــوری و باد نوشت
تو ز دست رفتی آن دم بریــــدِ صیتِ حسنش خبـــــری به گوشت آورد وز دل ببــــــرد هوشت
تو که خار دیده بودی نبــدی خمش چو بلبل چو به گلستـــان رسیـدی که کند دگر خموشت
همه شب ز بیقــــراری ز بسی فغان و زاری چو ندیـــده بودی او را به فلک شـــــدی خروشت
به رخ وی آرمیدی عجب است«سیف» از تو که به آتشی رسیـــدی و فـــرو نشست جوشت
سیف فرغانی
گر افتد آن دو زلف چلیپا به چنگ من
کی رفتــــه ای ز دل که تمنــــــــــا کنم ترا کی بوده ای نهفتـــــه که پیــــــدا کنم ترا
غیبت نکرده ای که شـــوم طالب حضـــور پنهـــــان نگشته ای کــــه هویدا کنم ترا
با صد هـــــزار جلــوه برون آمدی که من با صد هـــــزار دیده تماشــــــا کنم ترا
بالای خود در آینــــه چشـــم من ببین تا با خبــــر ز عالـــــم بالا کنــــــم ترا
مستانه کاش در حـــرم و دیـر بگذری تا قبلــــه گاه مؤمن و ترســا کنم ترا
خواهم شبی نقــاب ز رویت بر افکنم خورشیدکعبــه ، ماه کلیســا کنم ترا
گر افتـــد آن دو زلف چلیپا به چنگ من چندین هـــزار سلسله در پا کنــــم ترا
طوبی وسدره گر به قیامت به من دهند یک جا فــــــدای قامت رعنــــــا کنم ترا
زیبا شـــــود به کارگــــه عشـــق کار من هر گـــه نظـــر به صـــورت زیبــــا کنم ترا
رسوای عالمی شـــدم از شــــور عاشقی ترســـم خدا نخواستــــه رســـــوا کنم ترا
< فروغی بسطامی>
معاشران گـــــــره از زلف یار باز کنیـــــــــد شبی خوشست بدین قصـه اش دراز کنید
حضورخلوت انس است و دوستـان جمعند وان یکـــــاد بخوانیــــــد و در فــــراز کنید
رباب و چنگ ببانگ بلنــــد می گویند که گوش هوش به پیغام اهل راز کنید
بجان دوست که غم پرده بر شما ندرد گر اعتمــاد بر الطاف کارســـــــاز کنید
میان عاشق و معشوق فرق بسیـاراست چو یار نـــاز نمایــــــد شمــــا نیـــاز کنید
نخست موعظه پیر صحبت این حرفست که از مصـــاحب ناجنس احتـــــــراز کنیـــد
هرآنکسی که درین حلقه نیست زنده بعشق برو نمـــــرده بفتــــــوای من نمـــــــاز کنید
و گر طلب کنــــد انعــــــــــــامی از شما حافظ
حوالتــــــــــــش بلب یار دلنـــــــــــواز کنیـــــــد
الهام:
گرنیمه شب مست درآغوش من افتد
چندان به لبش بوسه زنم کز سخن افتد
صدبار به پیش قدمش جان بسپارم
یکبارمگرگوشۀ چشمش به من افتد
ای ازسرسودای توسرها شده برباد
دورازتوچنانم که سری بی بدن افتاد
آوازۀ کوچک دهنت ورد زبانهاست
پیدا شود آن رازکه درهردهن افتد
شیرین نفتد هرکه زندریشه که این رمز
شوری است که تنها به سر کوهکن افتد
اینم بدو میکنه به سمت خانه و در بین راه یکدفعه می ایسته و میگه : من که گوجه نخریده بودم پس این خبر دروغه .
بعدم خودش میگه شاید زنه خودش خریده باشه . بازم میدوه و کمی دیگه که میره می ایسته و میگه عجبا ما که نردبان نداریم پس چه جور رفته بالا . 
بازم خودش میگه شاید از همسایه گرفته . به خانه که میرسه تازه یادش میاد 
و میگه : ای بابا من که زن ندارم 
....
