هدیه بدانهاکه جهان راگونه ای دیگرمینگرند

چشم هايت مثل دريا ديدنيست

غنچه لبهاي تو بوئيدنيست

به تو گفتم...

به آرامش چه بگويم

توراميتوان کنارگذاشت؛اما آرامش را چه کنم...
توراميتوان ازخودراند؛ اما آرامش راچه کنم...
تو را ميتوان لمس نکرد؛اماآرامش راچه کنم...

آنروزتر....

من آرامش را درچشمهاي تو ديدم؛

و ازتو ؛

باتو آرامش را به نمازنشستيم
گاهي می گويم کاش هرگز نديده بودمت!
آنگونه که با نبودت آرامش را ازمن دريغ ميداري
پس بمان
بمان تا هست و نيست را با هم به معنا برسانيم
و تو ميهمان ناخوانده شهر آرزوها و غزلهام را با شعله وشراب هم آغوش سازم...
من همان شعله ام.......

روزي از شراره اشعارم همه را؛

آرامش را...و تو را
به ميعادگاه وصال فرا خواهم خواند
پس بمان تا چنين کنم

حال که رسوا شده ام میروی

واله و شیدا شده ام میروی

حال که غیر از تو ندارم کسی

اینهمه تنها شده ام میروی

حال که چون پیکر سوزان شمع

شعله سرا پا شده ام میروی

حال که در وادی عشق و جنون

وامق عذرا شده ام می روی

حال که نادیده خریدار آن

گوهر یکتا شده ام می روی

حال که در بحر تماشای تو

غرق تماشا شده ام میروی

اینهمه رسوا تو مرا خواستی

حال که رسوا شده ام میروی .....

..........

^{مرا در بیستون بر خاک بسپارید تا شبها}

^{غم بی همزبانی را برای کوه کن گویم}

^{بگویم عاشقم دیوانه ام مستم}

^{نمیدانم کدامین درد و حال خویشتن گویم}

^{از آن گمگشته ی من هم نشانی آور ای قاصد}

^{که چون یعقوب نابینا سخن با پیرهن گویم}

^{تو می آیی به بالینم ولی آندم که در خاکم}

^{خوش آمد گویمت اما در آغوش کفن گویم...}

ای کاش می توانستم باران باشم تا تمام غمهای دلت را بشويم.

ای کاش می توانستم ابر باشم تا سايه بانی از محبت بر رويت می گستراندم.

ای کاش می توانستم اشک باشم تا هرگاه که آسمان چشمهايت ابری می شد باريدن می گرفتم.

ای کاش می توانستم يک پرنده باشم و پر می گشودم و تا دور دستها در کنار تو پرواز می کردم.

ای کاش می توانستم خنده باشم تا روی لبانت نشينم و غنچه بسته لبانت را بگشايم.

ای کاش می توانستم سايه باشم تا نزديک ترين کس به تو بودم.

باز باران

باز باران،

با ترانه،

با گهرهای فراوان

مي‌خورد بر بام خانه

*

من به پشت شيشه تنها

ايستاده

در گذرها

رودها راه افتاده

*

شاد و خرم

يک دو سه گنجشک پرگو

باز هر دم

می‌پرند اين سو و آن سو

*

می‌خورد بر شيشه و در

مشت و سيلی

آسمان امروز ديگر

نيست نيلی

*

يادم آرد روز باران

گردش يک روز ديرين

خوب و شيرين

توی جنگل‌های گيلان:

*

کودکی ده ساله بودم

شاد و خرم،

نرم و نازک

چست و چابک

*

از پرنده،

از چرنده،

از خزنده،

بود جنگل گرم و زنده

*

آسمان آبی چو دريا

يک دو ابر اين‌جا و آن‌جا

چون دل من،

روز روشن

*

بوی جنگل تازه و تر

همچو می مستی دهنده

بر درختان مي‌زدی پر

هر کجا زیبا پرنده

*

برکه‌ها آرام و آبی

برگ و گل هر جا نمایان

چتر نیلوفر درخشان

آفتابی

*

سنگ‌ها از آب جسته،

از خزه پوشیده تن را

بس وزغ آن جا نشسته

دم‌به‌دم در شور و غوغا

*

رودخانه،

با دو صد زیبا ترانه

زیر پاهای درختان

چرخ می‌زد، چرخ مي‌زد همچو مستان

*

چشمه‌ها چون شیشه‌های آفتابی

نرم و خوش در جوش و لرزه

توی آن‌ها سنگ‌ریزه

سرخ و سبز و زرد و آبی

*

با دو پای کودکانه

می‌دویدم همچو آهو،

می‌پریدم از سر جو

دور می‌گشتم ز خانه

*

می‌پراندم سنگ ریزه

تا دهد بر آب لرزه

بهر چاه و بهر چاله

می‌شکستم کرده‌خاله[1]

*

می‌کشانیدم به پایین

شاخه‌های بید مشکی

دست من می‌گشت رنگین

از تمشک سرخ و مشکی

*

می‌شنیدم از پرنده

داستان‌های نهانی

از لب باد وزنده

رازهای زندگانی

*

هرچه می‌دیدم در آن‌جا

بود دلکش، بود زیبا

شاد بودم،

می‌سرودم:

*

«روز! ای روز دلارا!

داده‌ات خورشید رخشان

این چنین رخسار زیبا

ورنه بودی زشت و بی‌جان!»

*

«اين درختان

با همه سبزی و خوبی

گو، چه می‌بودند جز پاهای چوبی

گر نبودی مهر رخشان؟»

*

«روز! ای روز دلارا!

گر دلارایی است از خورشید باشد

اي درخت سبز و زيبا!

هرچه زيبايي است از خورشيد باشد»

*

اندک اندک، رفته رفته، ابرها گشتند چیره

آسمان گردید تیره

بسته شد رخساره‌ي خورشید رخشان،

ریخت باران، ریخت باران

*

جنگل از باد گریزان

چرخ‌ها می‌زد چو دریا

دانه‌های گرد باران

پهن می‌گشتند هر جا

*

برق چون شمشیر بُرّان

پاره می‌کرد ابرها را

تندر دیوانه، غُرّان

مشت می‌زد ابرها را

*

روی برکه مرغ آبی

از میانه، از کناره،

با شتابی،

چرخ می‌زد بی‌شماره

*

گیسوی سیمین مة را

شانه می‌زد دست باران

بادها با فوت خوانا

می‌نمودندش پریشان

*

سبزه در زیر درختان

رفته رفته گشت دریا

توی این دریای جوشان

جنگل وارونه پیدا

*

بس دلارا بود جنگل!

به! چه زیبا بود جنگل!

بس ترانه، بس فسانه،

بس فسانه، بس ترانه

*

بس گوارا بود باران!

به! چه زيبا بود باران!

می‌شنیدم اندر این گوهر‌فشانی

رازهای جاودانی، پندهای آسمانی:

*

«بشنو از من، کودک من،

پیش چشم مرد فردا

زندگانی، خواه تیره، خواه روشن،

هست زیبا! هست زیبا! هست زیبا!»

گلچین گیلانی

 بیقرار تو م ودر دل تنگم گله هاست

آه بيتاب شدن عادت کم حوصله هاست

مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

در دلم هستی و بين من و تو فاصله هاست

آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد ؟

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه مرا بيم فرو ريختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز میپرسمت از مسئله دوری و عشق

و سکوت تو جواب همه مسئله هاست

فاضل نظری

ضرب المثل هاي ملل مختلف درباره ازدواج 

ضرب المثل هاي ملل مختلف و همين طور سخنان شخصيت هاي بزرگ جهان پيرامون ازدواج

بسياري از اين حرف ها جنبه شوخي و مزاح دارد اما تعداد ديگري از آنها شايد وصف حال من و شما باشد! همين طور قسمت ديگري از اين گفته ها مي تواند براي عده اي حكم كليد راهنما را داشته باشد.

عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم همان يک لحظه اول ،

که اول ظلم را می ديدم از مخلوق بی وجدان ،

جهان را با همه زيبايی و زشتی ،بر روی يکديگر ، ويرانه می کردم .

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ،

که در همسايه ی صدها گرسنه ،چند بزمی گرم عيش ونوش ميديدم،

نخستين نعره ی مستانه را خاموش آندم ،

بر لب پيمانه می کردم .

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ،

که می ديدم يکی عريان و لرزان ، ديگری پوشيده از صد جامه ی رنگين ،

زمين و آسمان را ، واژگون مستانه می کردم.

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ،

نه طاعت می پذيرفتم،

نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز کرده ،

پاره پاره در کف زاهد نمايان ،

تسبیح صد دانه می کردم .

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ،

برای خاطر تنها يکی مجنون صحرا گرد بی سامان

هزاران ليلی ناز آفرين را کو به کو ،

آواره و ديوانه می کردم .

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ،

بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ،

سرا پا وجود بی وفا معشوق را ،

پروانه می کردم .

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ،

بعرش کبريايی ، با همه صبر خدايی ،

تا که ميديدم عزيز نابجايی ، ناز بر يک ناروا گرديده ، خواری می فروشد

گردش اين چرخ را

وارونه ! بی صبرانه می کردم .

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ،

که می ديدم مشوش عارف و عامی ،

ز برق فتنه اين علم عالم سوز مردم کش ،

بجز انديشه عشق و وفا ،

معدوم هر فکری در اين دنيای پر افسانه می کردم .

 عجب صبری خدا دارد !

اگر من جای او بودم ،

همين بهتر که او جای خود بنشسته و تاب تماشای زشت کاريهای اين مخلوق (خودم ) را دارد !

وگر نه من بجای او چو بودم

يک نفس کی عادلانه سازشی ،

با جاهل و فرزانه می کردم .

عجب صبری خدا دارد ! عجب صبری خدا دارد !..............