هدیه بدانهاکه جهان راگونه ای دیگرمینگرند

"خشک سیمی، خشک چوبی، خشک پوست.......از کجا می آید این آوای دوست".

خیلی بی خردی ، و بی مسلکی ، و بی احساسی ، و ناتوان عقلی باید

تا کسی نتواند درک کند که این سیم و چوب و پوست خشک به ظاهر ساکت و بی صدا،

آوای دوست را با تمام وجود به گوش جان انسان می رسانند

تا بلکه در درون آدمی، جنبشی به وجود آید و سرگردان این دنیای فانی نشود.

مگر نه این صدا، همان نوای ملکوتی است،

منتهی کمی درد می خواهد تا آن را فهمید،

چرا که " آن کو به دل دردی ندارد، آدمی نیست".

آدم با درد،با دل است ، و از بی دردان بی دل،متنفر و بیزار و فراری است.

درد، تعریف عشق است،

پس آدم بی عشق،فاتحه این دنیا و آن دنیایش را باید بخواند!،

هنرمند همان بهتر که سرش به کار عشق گرم باشد.

این دنیا برای او خیلی تنگ است. در این دنیا نمی گنجد.

برای بی هنران و بی دردان، همه چیز در همین دنیا تمام می شود،

امّا برای اهل دلی که سازی می زند و آوازی می خواند و شعری می سراید ،

این دنیا فقط مسیری است برای رسیدن به آن که برایش می نوازد و می خواند.

او برای او می نوازد و می خواند،

باید از بند تعلق، گردن رها کرد و از تنگنای مادّی این دنیای فانی رها شد.

بدون این منظور، ساز و آواز پوچ است و نه تنها عشق و معنویت نمی آورد،

بلکه بیشتر انسان را به تباهی می کشاند.

بگذاریم آنانی که از درد، چیزی نفهمیدند، در همان بی دردی تباه شوند،

چرا که نمی دانند "مطرب عشق، عجب ساز و نوایی دارد..."!

 کمی نور نیاز است! باید سوخت و درد داشت.

به مصداق این شعر از جناب هوشنگ ابتهاج ((سایه )) که گوید :

منشین چنین زار و حزین چون روی زردان شعری بخوان، سازی بزن، جامی بگردان

همه دردم ، همه داغم ، همه عشقم ، همه سوزم

همه درهم گذرد ، هر مه و سال و شب و روزم

وصل و هجرم شده یکسان ، همه از دولت عشقت

چه بخندم چه بگریم ، چه بسازم ، چه بسوزم

گفتنی نیست که گویی ، زفراغت به چه حالم؟

حیف و صد حیف ، که دور از تو ندانی به چه روزم

دست و پایم طپش دل ، همه از کار فکنده

چشم بر جلوه ی دیدار ، نیفتاده هنوزم

[رضیم] جمله آفاق فروزان ز چراغم

همچو مه چشم بدر یوزه ی خورشید ندوزم

بی مقدمه یکی از زیباترین هنرهای شعری شاعر چیره دست آذری ُ شهریار فقید که تضمینی است از یکی از اشعار سعدی تقدیم عزیزان میکنم

امید که قبول افتد

ای که از کلک هنر نقش دل انگیز خدایی

حیف باشد مه من کین همه از مهر جدایی

گفته بودم جگرم خون نکنی باز کجایی؟

من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نابستن از آن به که ببندی و نپایی

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم

وین نداند که من از بهر غم عشق تو زادم

نغمه ی بلبل شیراز نرفته ست ز یادم

دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرایی؟

تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه

مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه؟

پای عاشق نتوان بست به افسون و فسانه

ای گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی؟

تا فکندم بسر کوی وفا رخت اقامت

عمر بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت

سر و جان و زر و جاهم همه گو رو به سلامت

عشق و درویشی و انگشت نمایی و ملامت

همه سهل است تحمل نکنم بار جدایی

درد بیمار نپرسند به شهر تو طبیبان

کس در این شهر ندارد سر تیمار غریبان

نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان

حلقه بر در نتوانم زدن از بیم رقیبان

این توانم که بیایم سر کویت به گدایی

هر شب هجر بر آنم که اگر وصل بجویم

همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم

لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند

دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند

جلوه کن جلوه که خورشید به خلوت ننشیند

پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند

تو بزرگی و در آیینه ی کوچک ننمایی

نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریزد

نازم آن پای که از کوی وفای تو نخیزد

شهریار آن نه که با لشکر عشق تو ستیزد

سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد

چو بدانست که در بند تو خوش تر ز رهایی

آتش عشقم بسوخت خرقه­ی طامات را
سیل جنون در ربود رخت عبادات را
مسئله ­ی عشق نیست در خور شرح و بیان
به که به یک سو نهیم لفظ و عبارات را
دامن خلوت ز دست کی دهد آن­کو که یافت
در دل شب­های تار ذوق مناجات را
هر نفسم چنگ و نی از تو پیامی دهد
پی ­نبرد هر کسی رمز اشارات را
جای دهید امشبم مسجدیان تا سحر
مستم و گم کرده­ام راه خرابات را
دوش تفرج کنان خوش زحرم تا به دیر
رفتم و کردم تمام سیر مقامات را
غیر خیالات نیست عالم و ما کرده ­ایم
از دم پیر مغان رفع خیالات را
خاک نشینان عشق بی مدد جبرئیل
هر نفسی می­کنند سیر سماوات را
بر سر بازار عشق کس نخرد ای عزیز
از تو به یک جو هزار کشف و کرامات را
«وحدت» از این پس مده دامن رندان ز دست
صرف خرابات کن جمله ­ی اوقات را

می ­پندارم بعد از اشعار حضرت «حافظ» . هیچ شاعر دیگری چون مولانا «وحدت کرمانشاهی» در این شعر، نتوانسته یک دوره ­ی کامل از عرفان عملی و نظری را در قالب «غزلی» بگنجاند.

قضاوت بماند با شما.