عاشقت خواهم ماند
عاشقت خواهم ماند
تا به روزی که در آن
روح من در جریان
دل به دیگر ندهم هرگز من
تا دلم درطلب خنده زیبای تو می لرزد یار
نگذارم که دگر ناخوشیِ حال جهان
خوشی کوچک قلبم را باز
ز میان بردارد
نگذارم که دگر خستگی این ره سخت
در دلم پرده ای از جنس سیاهی تارد
من هنوز منتظرم
تا که رخت سفر خویش
ببندد این ابر
آسمان شاید باز
همه آبی بشود
عاشقت خواهم ماند
گرچه تو عشق مرا
سخره گیری هر دم
گرچه دیوار میان من و تو
به بلندای هزاران کوه است
من خیالم هر دم
پشت این دیوار است
عاشقت خواهم ماند
تا که سیلی روزی
بدرد سینه این صخره سخت
عاشقت خواهم ماند
من به امید بخشایش خود
منتظر خواهم ماند
بتوانم شاید
تا به چشمان سیاهت
نگاه اندازم
گرچه می دانم من
که خیالی خام است
دیدن روزی که
تو به یادم باشی
عاشقت خواهم ماند
اگر این سینه من بشکافی
یا پس از مرگِ تنم
سینه ام پاره کنی
قلب من خواهد گفت:
«عاشقت خواهم ماند»
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت 10:53 توسط سید نظام الدین دلفانی
|
